Porcupine Tree’s In Absentia, uitgebracht op 24 september 2002, markeert een keerpunt in de carrière van de Britse progressieve rockband. Als hun zevende studioalbum stelde het de toon voor een driedelige reeks die voor velen het hoogtepunt van hun artistieke prestaties vertegenwoordigt. Met een duur van iets meer dan een uur weet de plaat een indringende, eclectische mix te creëren van progressieve rock, artrock en zelfs momenten van progressieve metal, afgewisseld met psychedelische en experimentele elementen.
De tracklist, opgenomen in een 2017-remaster, toont de veelzijdigheid van Porcupine Tree, van de donkere, hypnotiserende opener "Blackest Eyes" tot de dynamische, ritmisch complexe "The Sound Of Muzak" en de emotioneel geladen "Heartattack In A Layby". Steven Wilson’s teksten, vaak geïnspireerd door thema’s als afwezigheid, innerlijke leegte en duistere menselijke ervaringen—zoals de invloed van seriemoordenaar Fred West—geven de nummers een diepe, soms ongemakkelijke lading.
Oorspronkelijk uitgegeven in de VS in september 2002, volgde Europa pas in januari 2003 met een speciale editie die een tweede disc bevatte. De band toerde uitgebreid ter promotie, onder meer als voorprogramma van Yes, hoewel Wilson later zou aangeven dat de stijlen eigenlijk te verschillend waren voor een natuurlijke match. Toch blijft In Absentia een baanbrekend werk dat de weg vrijmaakte voor Porcupine Tree’s latere successen.
Of je nu luistert naar de rockende uitbarstingen, de subtiele melodieën of de onverwachte wendingen in de composities, de plaat blijft een meesterwerk van progressieve muziek dat zowel toegankelijk als uitdagend is. Een album dat zich niet laat vangen in één genre, maar juist door zijn veelzijdigheid indruk maakt.